Fiat Dino Spider

Fiat Dino Spider

  • 160 KM
  • 172 Nm
  • 8.9 s
  • 204 km/h
Przybliżony czas czytania: 4 minuty i 50 sekund.

Wbrew pozorom pierwsze, drogowe Ferrari z silnikiem umieszczonym centralnie, które wprowadzono na rynek w drugiej połowie lat sześćdziesiątych, nie było odpowiedzią na rewolucyjną Miurę ze stajni Lamborghini. Nie miało też na pokładzie silnika V12, było mniejsze, niż wszystkie inne Ferrari i nie występowało nawet pod macierzystą marką. Specjalnie dla niego stworzono markę Dino - na cześć zmarłego syna Enzo Ferrari'ego, Alfredo, który wraz z Vittorio Jano pracował nad silnikiem V6, określanym także mianem Dino.

Nowa jednostka napędowa na długo przez pojawieniem się auta drogowego napędzała wyścigowe samochody Ferrari wszelkich klas, służąc im prawie od dekady. Pierwszy prototyp drogowego Dino z karoserią od Pininfariny pokazano w roku 1965. Rok później wystawiono kolejny, z eksperymentalnym ospoilerowaniem, bliższy już samochodowi seryjnemu. W sezonie 1967 można było już zamawiać mierzące 4,34 metra długości Dino 206 GT z 2-litrowym V6 o mocy 180 KM, umieszczonym poprzecznie za plecami kierowcy i pasażera.

Ferrari z 2-litrową jednostką Dino wiązało też inne plany - starty w Formule 2. Na drodze do realizacji tych zamiarów stała tylko jedna przeszkoda. Przepisy wymagały, aby odpowiednik silnika wyścigowego powstał w co najmniej 500 egzemplarzach cywilnych, a tak duże liczby wyspecjalizowanym w krótkich seriach zakładom Ferrari były obce. Z pomocą przyszedł Fiat, który, jak się złożyło, kilka lat później, w 1969 roku przejął markę Maranello. Włosi doszli szybko do porozumienia, na mocy którego Dino zagościło także w palecie Fiata. Na wystawie w Turynie w listopadzie 1966 roku zadebiutował Fiat Dino Spider.

Nadwozie dla Spidera, podobnie jak i dla 206 GT, zaprojektowano w Pininfarinie. Auto, zanim trafiło w ręce właściciela, wędrowało po Turynie. Najpierw Fiat dostarczał Pininfarinie nagie podwozie, wokół którego budowano karoserię, po czym auto wracało do Fiata na ostateczny montaż. Samochód zaplanowano dla czterech osób, ale w układzie 2+2, co oznaczało, że miejsca z tyłu najlepiej sprawdzały się jako dodatkowa przestrzeń bagażowa.

Dino Spider pierwszej serii korzystał z 2-litrowego V6 z aluminiowym blokiem, dwoma wałkami rozrządu, dwoma zaworami na cylinder, trzema gaźnikami Webera i kątem rozwarcia 65 stopni. Czerwone pole na obrotomierzu zaczynało się dopiero od 8 tysięcy obrotów na minutę, zakrawających we Fiacie na sensację. Jednostka rozwijała 160 KM, co pozwalało na przekroczenie 200 km/h i rozwinięcie połowy tej prędkości w niecałe dziewięć sekund. Motorowi nie brakowało elastyczności: bez protestów pozwalał na poruszanie się na piątym biegu z prędkościami poniżej 35 km/h, czekając w gotowości na przyspieszenie w rejony, w których czuł się najlepiej.

Widlasta szóstka Ferrari, przygotowana z myślą o samochodach drogowych przez Aurelio Lampredi'ego, współpracowała w otwartym Dino ze zmodyfikowaną skrzynią biegów z Fiata 2300 i napędzała tylne koła. W aucie zastosowano sztywną oś z tyłu, zawieszoną na pojedynczych resorach piórowych i czterech amortyzatorach oraz niezależne zawieszenie z przodu rodem ze 124 Spidera na podwójnych wahaczach i teleskopowych amortyzatorach ze sprężynami. Na każdą sztukę auta zużywano około 30 kilogramów stopów magnezu, w tym na koła, dzięki czemu oszczędzono około 56 kilogramów w porównaniu do części stalowych. W standardzie znalazł się mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu oraz wentylowane tarcze hamulcowe Girlinga. Trzy lata po debiucie auto gruntownie zmodernizowano, ale z zewnątrz pozostało niemal nietknięte. Z tyłu pojawiło się niezależne zawieszenie rodem z luksusowego Fiata 130, a fiatowską skrzynię biegów wymieniono na mechanizm produkcji ZF. Zmienił się także silnik.

Fiat Dino drugiej serii wyposażony był już w 2,4-litrowe V6, które Fiat produkował we własnych zakładach, również na potrzeby nowego Dino 246 GT, nadal nie noszącego znaczka Ferrari. Największą różnicą w stosunku do poprzedniego silnika był żeliwny blok, który pozwolił na zmniejszenie kosztów produkcji, zredukowanie poziomu hałasu i zwiększenie sztywności, ale był jednocześnie od poprzednika znacznie cięższy. Udoskonalenia techniczne i dodatkowe 20 KM pozwalały na rozpędzenie się do prawie 210 km/h i zbliżenie się w sprincie od zera do stu kilometrów na godzinę do okolic 8 sekund.

Fiat Dino produkowany był do roku 1973, a jego ostatnie egzemplarze wyjechały z rozbudowanej na nowo fabryki Ferrari w Maranello (w szczególności 420-430 sztuki Spidera z 2,4-litrowym silnikiem). Oprócz wersji otwartej produkowano także coupe z większym rozstawem osi i nadwoziem projektowanym i budowanym w zakładach Bertone. Samochód z zamkniętym i otwartym nadwoziem powstał w sumie w około 7,6 tysiącach egzemplarzy, z czego ponad trzy czwarte stanowiły coupe. Dino Spider powstał w około 1550-1600 sztukach, z czego ponad 1150 stanowiły wersje 2-litrowe.

Tekst: Przemysław Rosołowski

[Ostatnia aktualizacja: 09.10.2012]
Skomentuj na forum
Galeria (zdjęć: 18) Zdjęcia: Fiat, Pininfarina Dane techniczne i osiągi
Rocznik1966
Typkabriolet
SILNIK i NAPĘD
SilnikV6 65° Ferrari
Położenieprzód
Pojemność1987 cm³
Moc160 KM
Moment obr.172 Nm
Napędtył
Skrzynia biegówmanual 5
WYMIARY
Masa1180 kg
Długość4107 mm
Szerokość1245 mm
Wysokość1709 mm
Rozstaw osi2256 mm
Rozstaw kół przód/tył1384/1353 mm
Zbiornik paliwa66 l
OSIĄGI
0-100 km/h8.9 s
Prędkość maksymalna204 km/h
Inne prezentacje