Mercedes-Benz Vision SLR

Mercedes-Benz Vision SLR

  • 557 KM
  • 720 Nm
  • 4.2 s
  • 320 km/h
Przybliżony czas czytania: 5 minut.

300 SLR, który w rękach geniusza kierownicy, Sir Stirling Mossa, triumfował w 1955 roku w irlandzkim Tourist Trophy oraz włoskim Targa Florio i Mille Miglia (z rekordowym czasem) musiał czekać na ponowne pojawienie się w nomenklaturze Mercedes-Benza blisko 50 lat. S jak "sport", L jak "lekki" (z niemieckiego "leicht") i R jak "wyścig" (z niemieckiego "Rennen") pojawiło się pod postacią supersportowego grand tourera, gotowego do produkcji, na salonie we Frakfurcie w 2003 roku, ucieleśniając to, czego nie udało się zrealizować w 1955 roku zjawiskowemu modelowi 300 SLR Uhlenhaut Coupe (zamiar produkowania auta skończył się tylko na dwóch prototypach).

Era SLR XXI wieku, produkowanego w angielskich zakładach McLarena, trwała blisko pięć lat, w ciągu których stworzono pięć wersji drogowych, oraz wyścigowego SLR 722 GT (numer 722 nosił zwycięski 300 SLR Mossa, który w 1955 roku wystartował do Mille Miglia o godzinie 7:22). W cywilnej ofercie znalazło się 626-konne coupe SLR McLaren i otwarty SLR McLaren Roadster oraz specjalne, 650-konne coupe SLR McLaren 722 Edition, SLR McLaren Roadster 722 S i limitowany do 75 egzemplarzy speedster SLR Stirling Moss, którego ostatnie sztuki opuszczą brytyjskie Woking z końcem grudnia 2009 roku. Zanim jednak do tego wszystkiego doszło już w 1999 roku zaprezentowano "srebrne strzały jutra": w styczniu na salonie samochodowym w Detroit odsłonięto studyjnego Vision SLR, a jesienią we Frakfurcie dołączył do niego roadster.

Vision SLR, podobnie jak wszystkie koncepty spod znaku trójramiennej gwiazdy, spełniał jednocześnie rolę poligonu doświadczalnego nowych technologii koncernu, z których większość w ciągu kolejnych lat weszła do produkcji seryjnej. Podwozie auta wykonano z włókien węglowych i aluminium (w produkcji od 2003 w SLR), oszczędzając około 40% masy, gdyby pozostano przy stali, a kubełkowe fotele z włókien węglowych (w produkcji od 2003 w SLR). Pojazd wyposażono między innymi w elektrohydrauliczną kontrolę układu hamulcowego, regulującą siłę hamowania i współpracują z ABS i ESP (w produkcji od 2001 w SL jako Sensotronic Brake Control) oraz tarcze hamulcowe ze spieków karbonowo-ceramicznych (w produkcji od 2003 w SLR). Same tarcze mogą pracować bez oznak zmęczenia w temperaturze do 1400-1600 stopni Celsjusza, czyli dwukrotnie większej, niż w przypadku tarcz ze stopów żelaza, od których są jednocześnie o 2/3 lżejsze. Wśród nowości należy wymienić również adaptacyjne lampy z przodu (w produkcji jako bi-xeonony z układem Active Light System od 2003 w klasie E), specjalnie sterowane wiązki światła xenonów (długie i krótkie), tylne diody LED, które weszły do produkcji wraz z seryjnym SLR oraz ogumienie opracowane przez Bridgestone, z którym współpracowano w Formule 1. Nie można oczywiście pominąć też unoszonych w pionowej płaszczyźnie pod kątem 75 stopni drzwi, mających być interpretacją "mewich skrzydeł" XXI-wieku.

Muskularne, naprężone cielsko Vision SLR nakreślono mając przed oczami bolidy Formuły 1 (zaostrzony nos, podwójny spoiler z przodu), a w szczególności ten, którym Mika Hakkinen zdobył w 1998 roku mistrzostwo świata, oraz pierwsze modele serii SL, z wyścigowym 300 SLR i legendarnym 300 SL włącznie (drzwi, "skrzela"), na których ścigali się Juan Manuel Fangio, Rudolf Caracciola i Stirling Moss. Prawie w całości wykonano je z włókien węglowych, a jego współczynnik oporu powietrza sięgnął zaledwie 0,29 (dla porównania: McLaren F1 - 0,32).

Wnętrze wypełniono aluminium (konsola środkowa, pedały, podłoga) oraz włóknami węglowymi (jednoczęściowe, nastawne, karbonowe fotele osadzone na sprężynach) i tapicerką z Alcantary. Centralną, aluminiową konsolę zasiedliły przyciski i pokrętła zebrane w czterech, kolistych grupach, ponad którymi zawisł chowany ekran systemu COMAND, Cockpit Management and Data System, cyfrowego centrum informacyjno-rozrywkowego, aktywowanego automatycznie po zajęciu miejsca za kierownicą. Również zegary, które widzi kierowca nie należą do standardowych - osadzone na przezroczystych tarczach mogą pochwalić się nie tylko wskazówkami bez nóżek, ale i cyfrowymi wyświetlaczami we wnętrzu.

Do napędu konceptu, zarówno w wersji coupe jak i roadster, posłużyło 24-zaworowe V8, pochodzące z limuzyny klasy S. Silnik wyposażono dodatkowo w kompresor oraz wodno-powietrzny intercooler (zmodyfikowano też układ dolotowy, elektronikę i wydech), dzięki którym z pojemności 5,5 litrów wyciśnięto moc 557 KM oraz moment obrotowy 720 Nm, z czego 580 Nm było dostępne już od 2000 obrotów na minutę. Jednostkę połączono z 5-stopniową, automatyczną przekładnią z systemem Touchshift. Efekt: tylko 4,2 sekundy potrzebne do rozpędzenia się do 100 km/h, 11,3 sekundy wymagane przy podejściu do 200 km/h i prędkość maksymalna rzędu 320 km/h.

Decyzja o wprowadzeniu SLR do produkcji seryjnej w powstających dopiero brytyjskich zakładach McLarena w Woking zapadła latem 1999 roku, a na cały projekt koncerny DaimlerChrysler i McLaren, współpracujące już ze sobą na arenie Formuły 1, wyłożyły około 200 milionów euro. Produkcja modelu SLR miała planowo sięgnąć około 3,5 tysiąca sztuk, ale zakończyła się na blisko 2000 egzemplarzy.

Tekst: Przemysław Rosołowski

[Ostatnia aktualizacja: 10.12.2009]
Skomentuj na forum
Galeria (zdjęć: 27) Zdjęcia: Mercedes-Benz Dane techniczne i osiągi
Rocznik1999
Typkoncept
SILNIK i NAPĘD
SilnikV8 kompresor
Położenieprzód
Pojemność5439 cm³
Moc557 KM
Moment obr.720 Nm
Napędtył
Skrzynia biegówauto 5
WYMIARY
Masa1400 kg
Długość4564 mm
Szerokość1878 mm
Wysokość1242 mm
Rozstaw osi2660 mm
Rozstaw kół przód/tył1546/1600 mm
Opony przód245/35 ZR 19
Opony tył285/30 ZR 20
OSIĄGI
0-100 km/h4.2 s
0-200 km/h11.3 s
Prędkość maksymalna320 km/h
Inne prezentacje